computerhoteles
computerhoteles

۱۲ دليلي براي بهتر بودن لينوكس نسبت به ويندوز ۱۰

 

۱٫ سرعت كم ويندوز ۱۰ در سيستم هاي قديمي
اگر شما از ويندوزهاي قبل ويندوز ۱۰ مانند اكس پي و ويستا استفاده مي كنيد متوجه اين موضوع شده ايد كه به اندازه ويندوزهاي جديد مانند ۱۰ و ۸ قوي نيستند. كه در اين صورت يا شما بايد سيستم خود را ارتقا داده و سيستم عامل هاي جديدتري را نصب بنماييد و يا از لينوكس استفاده كنيد.
بعضي از نسخه هاي لينوكس كارايي لازم را ندارند به خاطر اين كه مقداري از حافظه را پر مي كنند اما ورژن هاي جديدتر دسترسي بهتري دارد و سبك تر هستند بنابراين در سسيتم هاي قديمي بهتر عمل مي كنند.
براي سيتم هايي با سخت افزارهاي جديد تر از يوبونت و ويندوز استفاده كنيد و براي سيستم هاي دو تا چهار سال قبل از لينوكس مينت مي توانيد استفاده كنيد البته MATE و XFCE سبك تر هستند.
و اگر سيستم شما خيلي قديمي است از AntiX و Q4OSو Ubuntu مي توانيد استفاده نماييد.

۲٫ شما رابط كاربري ويندوز ۱۰ را دوست نداريد
اكثر مردم كه مي خواهند از يك سيستم عامل جديد استفاده مي كنند نگران اين هستند كه نتوانند ارتباط خوبي با آن برقرار كنند مخصوصا اگر ظاهر آن تغيير كرده باشد. البته ممكن است كه با شرايط جديد خودتان را وفق دهيد ولي بعضي ها همان محيط ويندوز ۷ را ترجيح مي دهند.
ولي در لينوكس مينت يك نگاه مدرن تري يه اين موضوع كرده و با تولبار و منوهايي كه هميشه دردسترس هست شما مي توانييد به راحتي كار خود را انجام داده و يادگيري آن سخت از ويندوزهاي ۷ و ۱۰ نمي باشد.

۳٫ فايل نصبي ويندوز خيلي سنگين است
اگر شما ويندوز را دانلود و نصب كرده باشيد حتما به سنگين بدون اين فايل كه نزديك به دو گيگابايت مي باشد پي برده ايد در صورتي كه در لينوكس اين طور نيست و با دانلود يك فايل تقريبا ۶۰۰ مگابايتي مي توانيد سيستم عامل خود را نصب كنيد اين سنگين بودن فايل نصب همان طور كه مي توانند زمان بر باشد هرينه هايي را هم به دنبال دارد.

۱۲ دليلي براي بهتر بودن لينوكس نسبت به ويندوز ۱۰

۴٫ لينوكس رايگان است
يك از مشكلات ويندوز اين است كه رايگان نمي باشد كه اين مستلزم آن است كه يا شما هزينه ي آن را پراخت كنيد و يا از نسخه هاي كرك شده استفاده كنيد كه مي تواند مشكلات فراواني را براي شما به همراه داشته باشد البته در ويندوز در نسخه ي ۱۰ خود كمي اين مشكل را حل كرده ولي در لينوكس با رايگان بودن و داشتن امكانات مشابه با ويندوز در اين زمينه جلو تر بوده است.
۵٫ لينوكس برنامه هاي رايگان زيادي دارد
شايد براي شما هم پيش آمده است كه از برنامه هايي در ويندوز استفاده كنيد كه پس از مدتي كار كردن و پول آن ها راندادن قفل شوند و شما مجبور شويد به دنبال كرك و يك سري مراحل پيچيده برويد در صورتي كه در لينوكس برنامه هاي كاملا مشابه اي وجود دارد كه همان كارها را انجام مي دهد و چه بسا قوي تر و بهتر مانند: LibreOffice و Rhythmbox و VLC و Evolution و GIMP
۶٫ امنيت
هيچ سيستم عاملي نمي تواند ادعا كند كه كاملا امن است و خطري ندارد ولي ويندوز يك هدف بزرگ براي توسعه دهندگان ويروس ها و بدافزارها است. كه شما در آن مجبور مي شويد از يكي از نرم افزار هاي آنتي ويروس استفاده نماييد.
ولي در لينوكس شما تنها بايد مطمئن شويد كه از منابع معتبري نرم افزار هاي خود را دريافت مي كنيد.
لينوكس به خاطر طبيعتش فقط امن تر از ويندوز است.
۷٫ عملكرد
لينوكس از نظر عملكرد و سرعت قوي تر است اين براي نحوه ي نوشته شدن اين سيستم عامل است. شايد براي شما هم پيش آمده باشد كه با سيتم خود كار كنيد ولي نياز كامل نداشته باشيد كه از تمام پردازش سيستمتو استفاده كنيد.
۸٫ حريم خصوصي
يكي از چيزهايي كه خيلي اهميت دارد بحث حريم خصوصي مي باشد خيلي ها معتقد هستند كه ماكروسافت كار جديدي نسبت به گوگل و آمازون ويا فيس بوك تو اين زمينه انجام نداده است به عنوان مثال، سيستم كنترل صداي جديد Cortana در مورد نحوه صحبت كردن شما و نحوه صحبت كردن با آن، با ارسال اطلاعات استفاده به مايكروسافت، ياد مي گيرد. آنها مي توانند از اين داده ها براي بهبود كارايي Cortana استفاده كنند. مطمئنا Cortana آگهي هاي هدفمندي را براي شما ارسال مي كند اما گوگل در حال حاضر اين كار را انجام مي دهد و بخشي از زندگي مدرن است.
در لينوكس اطلاعات شما جمع آوري نمي شود و اين براي بعضي افراد با اهميت است.

ادامهـ مطلبـ
| ۷ مرداد ۱۳۹۶ | ۰۹:۲۸:۱۳ | computerhoteles
،

مك بهتر است يا ويندوز؟

 

با ويندوز راحت تر مي شود بازي كرد
ويندوز به علت داشتم تنوع بالا در نرم افزار و بازي هاي گوناگون سيستم عامل محبوب تري براي گيمر ها هستند البته عوض شدن راحت قطعات و آپگريت كردن آن هم يكي از دلايل مهم به حساب ميايد.
۴٫ انعطاف پذيري بالاي ويندوز
در ويندوز شما دستتون بازتر است و مي توانيد تغييرات زيادتري نسبت به مك بر روي سيستم عامل خود انجام دهيد البته اين به اين معني نيست كه مك خيلي محدود است ولي نسبت به ويندوز اين قضيه به چشم مي آيد.
۵٫ ويروس ها براي مك كمتر است
يكي از مسائل بسيار مهم بحث امنيت است كه در اين موضوع مك بهتر عمل كرده است بعضي ها ادعا كردن كه اصلا ويروس نمي گيرد ولي اين طور نيست هر سيستمي به نحوه اي مي تواند ويروس بگيريد ولي مقدار آن به مراتب كمتر از ويندوز مي باشد.
۶٫ هر دو براي گرافيست ها خوب هستند
در گذشته مك تنها انتخاب طراحان بود و بهترين سرويس ها را ارائه مي داد ولي در حال حاضر ويندوز هم دسته كمي از مك ندارد و هر دو سيستم عامل مورد تاييد طراحان است

 

مك بهتر است يا ويندوز؟

 

۷٫ مك دربخش خدمات پس از فروش و پشتيباني از خريدار دست نيافتني شده است

زماني كه مك شما دچار مشكل مي‌شود با مراجعه به نزديك‌ترين فروشگاه اپل، بدون هيچ دردسر و استرسي به خواسته خود خواهيد رسيد. معمولا مك شما در سريع‌ترين زمان ممكن و بدون پرداخت هزينه تعمير مي‌شود. مايكروسافت نيز فروشگاه‌ها و مراكز خدمات پس از فروش مناسبي را در اين زمينه تدارك ديده ولي نسبت به تعدد و كيفيت فروشگاه‌هاي اپل فرسنگ‌ها فاصله دارد. علاوه بر اين بسياري از سازندگان سخت‌افزاري PC در اين زمينه امكانات مناسبي را براي مشتريان تدارك نديده‌اند و بدين‌ ترتيب ميزان رضايت مشتريان PC از خدمات پس از فروش به‌ مراتب پايين‌تر از مك مي‌باشد.

دلايل برتري سيستم مك :

مك مراقبت كمتري نياز دارد
ويروس ها و بدافزار هاي كمي به مك يورش مي برند.
مك تجربه اي مبتني بر يونيكس رائه مي كند.
اكثر نرم افزار هاي مك بر روي رابط كاربري (اينترفيس كاربري) فوكوس كرده اند.
ساير محصولات اپل را به آساني مي توانيد به مك متصل سازيد.

دلايل برتري ويندوز :

قابليت انعطاف سيستم عامل ويندوز هم از منظر سخت افزاري و هم از منظر نرم افزاري بيشتر است.
جديد ترين سخت افزار ها توسط ويندوز ساپورت مي شوند.
نرم افزارهاي كاربردي تجاري منتشر گشته براي ويندوز بسيار فراوان مي باشد.
بازي هاي رايانه اي در ويندوز بسيار حرفه اي تر اجرا و ساپورت مي شوند.
ساپورت و پشتيباني ويندوز از موزيك پروداكشن بهتر است.
ويندوز بستري مشترك براي ميليون ها كاربر در سراسر نقاط كره خاكي ارائه مي دهد.

ادامهـ مطلبـ
| ۷ مرداد ۱۳۹۶ | ۰۹:۲۷:۰۴ | computerhoteles
،

آشنايي با كاربردهاي دستورات sed و awk

در دنياي آي تي مواقع زيادي برايمان پيش مي‌آيد كه مي بايست كارهاي تكراري را بارها و بارها انجام دهيم؛ در حين كار با فايل‌ها و محتويات آن‌ها نيز اين قضيه صادق است به طوري كه با استفاده از دستور sed و awk مي‌توان اين نوع كارها را مديريت كرد.

يك از ابزارهاي پردازش متن معروف، قديمي و كاربردي در سيستم عامل هاي مبتني بر يونيكس، sed نام دارد كه به منظور تغيير محتويات يك فايل به كار گرفته مي‌شود (نام اين دستور برگرفته از عبارت Stream Editor است.)

با استفاده از ابزار sed مي‌توان به فيلتر كردن متن و همچنين جايگزين كردن برخي واژگان به واژگاني ديگر پرداخت.
همان‌طور كه در تصوير فوق مشخص است، ديتاي مد نظر از Input Stream گرفته مي‌شود سپس عمليات مد نظر در فاز Working Stream روي ديتاي ورودي اعمال شده و در نهايت خروجي در Output Stream ذخيره مي‌شود.

جهت آشنايي بيشتر با كاربرد دستور sed، فايلي مي‌سازيم تحت عنوان file1 و عبارت This is sample text for file1 را وارد آن مي كنيم:

$ cat > file1
This is sample text for file1
$

حال دستور زير را اجرا مي كنيم:

$ sed s/is/are/ file1

به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

Thare is sample text for file1

مي بينم كه واژه ي This به Thare تبديل شده است: به عبارت ديگر، اولين نمونه از عبارت is با are جايگزين شده است. حال با استفاده از دستور cat محتويات فايل file1 را مشاهده مي كنيم:

$ cat file1

به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

This is sample text for file1

همان طور كه ملاحظه مي شود، محتويات فايل تغيير نكرده اند چرا كه ما خروجي دستور sed را ذخيره نكرديم. براي جايگزين كردن عبارت is با are به صورت Global (گلوبال يا سراسري)، از دستور زير استفاده مي كنيم:

$ sed s/is/are/g file1

به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

Thare are sample text for file1

مي بينيم كه كليه ي واژگان is با are جايگزين شده اما كماكان تغييرات ذخيره نشده اند. براي ذخيره سازي تغييرات اعمال شده در فايل ديگري تحت عنوان file2، از دستور زير استفاده مي كنيم:

$ sed s/is/are/g file1 > file2

اكنون اگر محتويات فايل file2 را با استفاده از دستور cat مشاهده كنيم، مي بينيم كه تغييرات روي محتويات file1 اعمال شده سپس نسخه ي ويرايش شده در file2 ذخيره شده اند:

Thare are sample text for file1

آشنايي با كاربردهاي دستور awk
ابزار awk معمولاً براي گزارش گيري از فايل‌هاي مختلف مورد استفاده قرار مي‌گيرد. اين ابزار در Bell Labs در دهه ي ۱۹۷۰ ميلادي توسعه يافت و وجه تسميه ي آن برگرفته از نام توسعه دهندگانش Alfred Aho، Peter Weinberger، Brian Kernighan و  است. ابزار awk قابليت‌هاي بيشماري دارد كه از جمله ي مهم‌ترين آن‌ها مي‌توان به موارد زير اشاره كرد:
- يك ابزار قدرتمند و يك زبان برنامه نويسي تفسيري است.
- براي پردازش متن، تهيه ي گزارش و ارائه ي گزارش هاي اطلاعاتي به كار گرفته مي‌شود.

براي روشن‌تر شدن كاربرد ابزار awk ابتدا يك فايل جديد تحت عنوان testFile به صورت زير مي‌سازيم:

$ cat > testFile
password: 123456
username: bm
$

حال دستور زير را اجرا مي كنيم:

$ awk -F: '{print }' testFile

به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

password
username

در تفسير خروجي بالا بايستي بگوييم كه آپشن F- اين امكان را به ما مي دهد تا يك «جدا كننده ي فيلد» در نظر بگيريم كه در اينجا : است. در واقع همان طور كه در ديتابيس ما فيلدهاي مختلفي براي يك جدول داريم، در لينوكس در فايل هاي متني با استفاده از جدا كننده هايي همچون علامت : مي توان فيلدهاي مد نظر خود را مشخص ساخت. در ادامه داخل علامت هاي  '{ }' دستور print را نوشته سپس 1$ را آورده ايم كه منظور آن است كه اولين فيلد (Column) در هر خط است.


آشنايي با دستورات پر كاربرد در ارتباط با فايل ها در لينوكس

لينوكس ابزارهاي متنوعي براي كار با فايل‌ها در اختيار كاربرانش قرار مي‌دهد كه از جمله ي مهم‌ترين آن‌ها مي‌توان به موارد زير اشاره كرد:
sort
uniq
paste
join
split

ابزار sort
sort را مي‌توان به منظور مرتب سازي خطوط يك فايل متني خواه از جديد به قديم و خواه از قديم به جديد مورد استفاده قرار داد. علاوه بر اين، با استفاده از اين دستور مي‌توان بر اساس فيلدهاي يك فايل نيز محتويات را مرتب سازي كرد.

به منظور درك بهتر عملكرد دستور sort، ابتدا يك فايل تحت عنوان tmp ساخته و چند خط محتوا داخل آن وارد مي سازيم. به عنوان خروجي اين فايل داريم:

line one
line two
line three
line four
line five
line six
line seven

حال دستور زير را روي اين فايل اعمال مي‌كنيم:

sort tmp

به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

line five
line four
line one
line seven
line six
line three
line two

همان‌طور كه مشاهده مي‌شود، محتويات داخل اين فايل بر اساس حروف الفباي انگليسي از A تا Z مرتب شده‌اند؛ اگر هم بخواهيم كه ترتيب خطوط از Z به A باشد هم مي بايست دستور زير را اجرا كنيم:

sort -r tmp

به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

line two
line three
line six
line seven
line one
line four
line five

مي‌بينيم كه آپشن r- كه از واژه ي Reverse به معني «برعكس» گرفته شده است كليه محتويات فايل را از Z به A مرتب مي‌سازد.
 نكته
در صورتي هم كه بخواهيم ۲ فايل مجزا را ابتدا با يكديگر ادغام نموده سپس آن‌ها را مرتب سازي كنيم، مي‌توانيم از دستور cat file1 file2 | sort استفاده نماييم.

دستور uniq
اين دستور براي حذف محتويات تكراري داخل يك فايل مورد استفاده قرار مي‌گيرد البته اين در حالي است كه خطوط تكراري حتماً مي بايست پشت سر هم قرار گرفته باشند.
براي روشن‌تر شدن كاربرد ابزار uniq در لينوكس، محتويات فايل tmp كه پيش از اين ساختيم را به صورت زير آپديت مي‌كنيم:

line one
line two
line one
line one

همان‌طور كه مشاهده مي‌شود، اگرچه كه خطوط اول، سوم و چهارم تكراري هستند، اما ابزار uniq صرفاً خطوط سوم و چهارم را تكراري تلقي مي‌كند و از همين روي خط چهارم را حذف مي‌كند. براي اين كار، دستور uniq tmp را در كامند لاين وارد مي‌كنيم؛ به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

line one
line two
line one

با توجه به اين ويژگي دستور uniq، بهتر آن است كه ابتدا با استفاده از دستور sort خطوط را مرتب سازي كنيم تا خطوط تكراري پشت سر هم قرار گيرند سپس دستور uniq را با استفاده از علامت | اعمال كنيم. در همين راستا، ابتدا دستور sort tmp | uniq را در كامند لاين وارد مي سازيم. به عنوان خروجي اين دستور داريم:

line one
line two

به عنوان راه‌كاري جايگزين، مي‌توان با در نظر گرفتن آپشن u- در ابزار sort هر دو گام را در يك مرحله انجام داد:

sort -u tmp

به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

line one
line two

مي‌بينيم كه هر دو دستور كار واحدي را انجام مي‌دهند. در صورتي هم كه بخواهيم تعداد خطوط تكراري را شمارش كنيم، مي‌توانيم از آپشن c- پس از كامند uniq به صورت زير استفاده كنيم:

uniq -c tmp

گاهي اوقات برايمان پيش مي‌آيد كه تمايل داريم خروجي دستور uniq را در فايل ديگري ذخيره سازيم؛ در چنين مواقعي ۲ راه‌كار پيش رو داريم:

sort file1 file2 | uniq > file3

و يا

sort -u file1 file2 > file3

در كامند اول ابتدا فايل‌هاي file1 و file2 را با يكديگر ادغام و مرتب نموده سپس دستور uniq را روي آن اعمال نموده و در نهايت خروجي را در فايل جديدي تحت عنوان file3 ذخيره مي‌سازيم. كامند دوم هم دقيقاً همين كار را انجام مي‌دهد اما به جاي اعمال دستور uniq از آپشن u- كامند sort استفاده مي‌كند.

آشنايي با دستور paste
فرض كنيم فايلي داريم كه حاوي نام و نام خانوادگي پرسنل يك شركت است و فايل ديگري حاوي شماره تلفن و شماره ي پرسنلي ايشان است؛ حال مي‌خواهيم فايلي داشته باشيم كه دربرگيرنده ي نام، نام خانوادگي، شماره تلفن و شماره ي پرسنلي باشد كه در چنين شرايطي دستور paste به سادگي اين كار را برايمان انجام خواهد داد.

همان‌طور كه در تصوير فوق مشخص است، براي مجزا سازي بخش‌هاي مختلف اطلاعات پرسنل از Space (اسپيس يا فضاي خالي) استفاده شده است و ابزار paste هم از همين فضاي خالي براي تشخيص ستون‌هاي مختلف استفاده خواهد كرد. براي روشن‌تر شدن كاربر دستور paste، ابتدا يك فايل تحت عنوان file1 با محتويات زير مي سازيم:

Steve Jobs
Bill Gates
Elon Musk

سپس فايل ديگري تحت عنوان file2 با محتويات زير مي‌سازيم:

Apple
Microsoft
SpaceX

حال دستور paste file1 file2 را در كامند لاين وارد مي‌كنيم؛ به عنوان خروجي اين دستور داريم:

Steve Jobs    Apple
Bill Gates    Microsoft
Elon Musk    SpaceX

مي‌بينيم كه خط اول از فايل file1 با خط اول از فايل file2 تطبيق داده شده الي آخر؛ حال اگر بخواهيم در حين ادغام ۲ فايل از «جدا كننده يي» استفاده كنيم، مي‌توانيم دستور زير را اجرا نماييم:

paste -d ':' file1 file2

به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

Steve Jobs:Apple
Bill Gates:Microsoft
Elon Musk:SpaceX

آشنايي با دستور join
فرض كنيم فايلي داريم تحت عنوان file1 كه حاوي نام افراد به علاوه ي شماره تلفن ايشان است؛ فايل ديگري نيز داريم تحت عنوان file2 كه اين فايل هم حاوي شماره تلفن افراد است به علاوه ي شهر محل سكونت ايشان.

چيزي كه در اين ۲ فايل تكراري است، شماره تلفن افراد است؛ حال ممكن است شرايطي برايمان پيش بيايد كه نياز داشته باشيم هر ۲ فايل را با يكديگر ادغام نموده اما ستون‌هاي تكراري حذف شوند كه در چنين شرايطي مي بايست از ابزاري تحت عنوان join استفاده نمود (دستور join نسخه ي پيشرفته يي از دستور paste است.)

عملكرد دستور join به اين شكل است كه ابتدا هر ۲ فايل را مورد بررسي قرار مي‌دهد تا ببيند كه آيا داراي ستون مشتركي هستند يا خير؛ سپس هر ۲ فايل را بر اساس ستوني كه در هر دو فايل وجود دارد به يكديگر الحاق مي‌كند. براي روشن‌تر شدن اين مسئله، ابتدا فايلي مي‌سازيم تحت عنوان file1 كه داراي محتويات زير است:

07 Mohammad
14 Behzad
112 Siamak

سپس فايلي مي‌سازيم تحت عنوان file2 كه داراي محتويات زير است:

07 Tehran
14 Arak
112 Ahvaz

همان‌طور كه مي‌بينيم، فيلد شناسه در هر دو فايل يكسان است. حال دستور join file1 file2 را در ترمينال وارد مي سازيم:

07 Mohammad Tehran
14 Behzad Arak
112 Siamak Ahvaz

مي‌بينم كه هر ۲ فايل با يكديگر ادغام شدند بدون آن كه فيلد شناسه ۲ بار تكرار شود.

آشنايي با دستور split
ابزار split همان‌طور كه از نامش پيدا است -split به معناي مجزا ساختن است- براي تقسيم‌بندي يك فايل به بخش‌هاي مساوي به منظور سهولت بيشتر كار كردن با آن فايل مورد استفاده قرار مي‌گيرد و معمولاً از اين دستور براي كار با فايل‌هاي خيلي حجيم استفاده مي‌شود.


به صورت پيش‌فرض، كامند split يك فايل حجيم را به بخش‌هاي ۱۰۰۰ خطي تقسيم‌بندي مي‌كند و اين در حالي است كه فايل اورجينال يا اصلي بدون تغيير باقي خواهد ماند اما فايل‌هايي ۱۰۰۰ خطي با همان نام + يك پيشوند ساخته خواهند شد كه اين پيشوند به صورت پيش‌فرض حرف x است.

فرض كنيم فايلي داريم تحت عنوان american-persian كه يك فايل ديكشنري است كه چندين هزار خط محتويات دارد. با استفاده از دستور زير، قادر خواهيم بود تا اين فايل را به بخش‌هاي ۱۰۰۰ خطي مجزا از يكديگر در قالب فايل‌هايي تحت عنوان dictionay تقسيم‌بندي خواهد كرد:

$ split american-english dictionary

آشنايي با دستور wc
wc برگرفته از كلمات Word Count به معني «تعداد كلمه» است و كاري كه اين دستور انجام مي‌دهد اين است كه به صورت پيش‌فرض تعداد خطوط، لغات و كاراكترهاي قرار گرفته در يك فايل متني را در معرض ديدمان قرار مي‌دهد. در صورتي كه بخواهيم رفتار پيش‌فرض wc را تغيير دهيم، مي‌توانيم از آپشن l- براي نمايش فقط تعداد خطوط، از آپشن c- براي نمايش فقط تعداد كاراكترها و از آپشن w- فقط براي تعداد كلمات استفاده كنيم.

براي روشن‌تر شدن كاربرد دستور wc ابتدا فايلي تحت عنوان tmp ساخته سپس محتوايي دلخواه داخل آن مي‌ريزيم:

This is some dummy text.

حال دستور wc tmp را اجرا مي‌كنيم؛ به عنوان خروجي اين دستور داريم:

1  5 25 tmp

براي آن كه صرفاً تعداد كلمات را نشان دهيم، دستور wc -w tmp را در ترمينال وارد مي‌كنيم؛ به عنوان خروجي اين دستور داريم:

5 tmp

ادامهـ مطلبـ
| ۱۱ تير ۱۳۹۶ | ۰۱:۴۶:۴۳ | computerhoteles
،

نگاهي دقيق‌تر به كار با فايل‌ها و متن در لينوكس


نگاهي دقيق‌تر به كار با فايل‌ها و متن در لينوكس

cat از واژه ي Conctenate به معني «الحاق» گرفته شده است كه به عنوان يكي از پركاربردترين ابزارهاي كامند لاين لينوكس شناخته شده است كه معمولاً براي خواندن محتواي فايل‌ها مورد استفاده قرار مي‌گيرد . براي نمايش محتواي يك فايل از طريق cat، در ترمينال دستور cat را نوشته سپس نام فايل مد نظر را به عنوان پارامتر ورودي آن وارد نماييد:

cat myFile

به عنوان مثال، دستور فوق محتواي فايلي تحت عنوان myFile را در ترمينال نمايش خواهد داد. يكي ديگر از كاربردهاي دستور cat علاوه بر نمايش محتواي فايل، تركيب كردن چندين فايل با يكديگر است كه اين نوع كاربرد دستور cat در جدول زير با ذكر توضيحات آورده شده است:
كاربرد     دستور
تركيب كردن چندين فايل با يكديگر و نمايش خرجي تمامي آن ها     cat file1 file2
تركيب كردن چندين فايل با يكديگر و ذخيره كردن خروجي آن ها در يك فايل جديد     cat file1 file2 > newfile
ضميمه كردن يك فايل به انتهاي يك فايل ديگر     cat file >> existingfile
با وارد كردن اين كامند و اينتر كردن، هر آنچه كه تايپ شود، روي فايل مد نظر ريخته خواهد شد تا زماني كه دكمه هاي Ctrl + d زده شوند (محتواي قبلي پاك خواهد شد.)     cat > file
با وارد كردن اين كامند و اينتر كردن، هر آنچه كه تايپ شود، در ادامه ي محتوايات قبلي فايل مد نظر ريخته خواهد شد تا زماني كه دكمه هاي Ctrl + d زده شوند (محتواي قبلي پاك نخواهد شد.)     cat >> file

دستور tac
tac برعكس شده ي دستور cat است و اين وظيفه را دارا است تا محتواي يك فايل را از آخر به اول چاپ كند (محتوا يكسان باقي‌مانده صرفاً ترتيب نمايش خطوط فرق خواهد كرد.) كاربر دستور tac دقيقاً شبيه به دستور cat است كه در جدول زير رايج ترين كاربردهاي اين دستور را مشاهده مي‌كنيد:
كاربرد     دستور
نمايش محتواي يك فايل از آخر به اول     tac file
نمايش محتواي هر يك از فايل از آخر به اول و در ضمن تركيب كردن فايل ها با يكديگر     tac file1 file2 > newfile

آشنايي با كاربردهاي دستور echo
يكي از كاربردهاي دستور echo، نمايش يك استرينگ -تعدادي حروف پشت سر هم قرار گرفته- است. براي مثال، با وارد كردن دستور echo sokanacademy.com در ترمينال، استرينگ sokanacademy.com نمايش داده خواهد شد.

پيش از اين با متغيرهاي محيطي در لينوكس آشنا شديم (به عنوان مثال، HOME$ يك متغير محيطي است كه مقدار آن برابر با آدرس دايركتوري هوم كاربر است.) يكي از كاربردهاي ديگر دستور echo نمايش مقادير متغيرهاي محيطي است. براي مثال، با وارد كردن دستور echo $HOME در ترمينال، مقدار متغير محيطي HOME$ در معرض ديدمان قرار خواهد گرفت.

در جدول زير، سعي نموده‌ ايم كاربردهاي متنوع دستور echo را با ذكر توضيحات بيان كنيم:
كاربرد     دستور
استرينگ مد نظر در يك فايل جديد ذخيره مي شود.     echo string > newfile
استرينگ مد نظر در فايلي كه از قبل ايجاد شده، پس از محتويات قبلي ذخيره مي شود.     echo string >> existingfile
محتويات متغير محيطي مد نظر نمايش داده مي شود.     echo $variable

ادامهـ مطلبـ
| ۱۱ تير ۱۳۹۶ | ۰۱:۴۴:۴۹ | computerhoteles
،

نحوه ي كار با ويرايشگرهاي متن nano و gedit


نحوه ي كار با ويرايشگرهاي متن nano و gedit

nano يك ويرايشگر متن مبتني بر ترمينال است كه كار كردن با آن بسيار آسان است؛ وارد كامند لاين شده، دستور nano را نوشته و نام فايلي كه قصد داريد داخل نرم‌افزار نانو باز شود را وارد نماييد:

nano myFile

در پايين صفحه يي كه در ترمينال باز مي‌شود، يكسري كليدهاي ميانبر معرفي شده‌اند كه با استفاده از آن‌ها مي‌توان به مديريت نرم‌افزار پرداخت.
 نكته
زماني كه در ترمينال پس از دستور nano، نام فايل مد نظر را وارد مي‌كنيم، اگر فايل وجود داشته باشد كه باز مي‌شود و در غير اين صورت فايلي با همان نام ساخته خواهد شد.

دستورات پركاربرد نرم‌افزار نانو عبارتند از:
دستور     كاربرد
Ctrl + G     نمايش صفحه ي راهنما
CTRL + O     ثبت محتوا روي يك فايل
Ctrl + X     خروجي از يك فايل
Ctrl + C     لغو كردن دستور قبلي
       
       
       

آشنايي با ويرايشگر متن gedit
نرم‌افزار gedit -كه به صورت G Edit تلفظ مي‌شود- چيزي شبيه به نرم‌افزار Notepad در سيستم عامل ويندوز است؛ حرف g در ابتداي نام نرم‌افزار gedit برگرفته از واژه ي General (جنرال يا عمومي) است و همان‌طور كه از نام اين نرم‌افزار مشخص است، از gedit يك نرم‌افزار گرافيكي ويرايشگر متن است كه براي كارهاي مختلفي -از ويرايش فايل‌هاي پيكربندي تا كدنويسي و غيره- مي‌توان استفاده نمود.

در صورتي كه بخواهيد فايلي را با استفاده از اين نرم‌افزار باز نموده و ويرايش كنيد، صرفاً نياز است تا روي فايل مد نظر كليك راست نموده، از پنجره يي كه باز مي‌شود گزينه ي Open With را انتخاب نموده سپس روي گزينه ي gedit كليك نماييد.

چنانچه بخواهيد فايلي را از طريق كامند لاين با استفاده از نرم‌افزار gedit ويرايش نماييد، دستور gedit را نوشته و به عنوان پارامتر اين دستور، نام فايل مد نظر را وارد نماييد؛ پس از اينتر كردن، اگر چنين فايلي وجود خارجي داشته باشد در gedit باز خواهد شد و در غير اين صورت هم فايلي با همين نام ساخته خواهد شد.


نحوه ي كار با ويرايشگرهاي vi وemacs

توسعه دهندگان و ادمين هاي سيستم معمولاً براي كارهاي روزمره ي خود از يكي از ويرايشگرهاي متن vi يا emacs استفاده مي‌كنند. هر دو ويرايشگر در اكثر توزيع‌هاي مطرح لينوكسي در دسترس اند.

اگرچه كه اين دست ويرايشگرهاي بيشتر براي كاربران حرفه يي لينوكس توصيه مي‌شوند، اما اين در حالي است كه اگر مبتديان هم با نحوه ي كار با اين ويرايشگرها آشنا شده و زمان نسبتاً قابل توجهي براي آشنايي با زير و بم اين نرم‌افزارها صرف كنند، مسلماً از نتيجه ي اين كار كه همان به كارگيري از ويرايشگر متني كاملاً حرفه يي است راضي خواهند بود!

لازم به ذكر است كه ويرايشگرهاي متن vi و emacs به صورت پيش‌فرض نرم افزارهاي ترمينالي هستند اما اين در حالي است كه براي سهولت استفاده ي كاربران مبتدي، نسخه هاي گرافيكي از اين نرم‌افزارها نيز در اختيار علاقمندان قرار گرفته است.

آشنايي با ويرايشگر متن vi
به طور معمول، نسخه يي كه به صورت پيش‌فرض روي اكثر سيستم‌ها نصب است vim نام دارد كه مخفف واژگان vi Improved به معني «نسخه ي بهبود يافته ي vi» است.

 نكته
vi به صورت «ويي آي» تلفظ مي‌شود.

جهت باز كردن يك فايل در نرم‌افزار vi، وارد ترمينال شده و دستور زير را وارد مي كنيم:

vi myFile

فايلي تحت عنوان myFile در vi باز شده و محتويات آن را مي‌توانيم مشاهده كنيم. به صورت پيش فرض، اين نرم‌افزار در حالت Command Mode باز مي‌شود. براي آنكه بتوانيم اقدام به ويرايش فايل مد نظر كنيم، نياز است تا وارد Insert Mode شويم؛ لذا حرف i را وارد كرده و اينتر مي‌كنيم. حال مي‌توانيم شروع به تايپ كردن كنيم. جدول زير حاوي كليدهاي پركاربرد در نرم‌افزار vi است:

كليد كاربرد
Esc براي خارج شدن از Insert Mode و وارد شدن به Command Mode
wq: براي خارج شدن از vi و ذخيره كردن فايل دستور wq: را وارد كرده و اينتر مي‌كنيم.
q: براي خارج شدن از برنامه در صورتي كه هيچ گونه ويرايشي صورت نگرفته باشد.
!q: خارج شدن از برنامه بدون ذخيره سازي تغييرات صورت گرفته روي فايل
j براي رفتن يك خط به پايين
k رفتن يك خط به بالا
w براي رفتن به اولين حرف كلمه ي بعد
$ براي رفتن به انتهاي خط
0 رفتن به ابتداي خط
h يا Backspace رفتن به كاراكتر قبلي
l يا Space رفتن به كاراكتر بعدي
۰: سپس اينتر رفتن به ابتداي فايل
$: سپس اينتر رفتن به انتهاي فايل
pattern/ يافتن يك كلمه در فايل. به طور مثال براي يافتن عبارت developer در يك متن، مي بايست دستور developer/ را وارد كرده سپس اينتر كنيد. اين دستور از جايي كه Cursor قرار داشته باشد به بعد را به دنبال عبارت مد نظر مي گردد. براي يافتن موارد بعدي عبارت جستجو شده از حرف n و براي ارجاع به كلمه هاي يافته شده ي قبلي از حرف N استفاده مي شود.
pattern? يافتن يك عبارت رو به عقب؛ به عبارت ديگر، از جايي كه Cursor قرار دارد رو به عقب را به دنبال پترن مد نظر مي‌گردد.
x پاك كردن يك حرف در جايي كه Cursor قرار دارد.
dd حذف يك خط از نوشته
D حذف متن از جايي كه Cursor قرار دارد به بعد
u Undo كردن عمليات قبلي كه روي فايل صورت گرفته
yy كپي كردن يك خط از فايل
p Paste كردن بخشي از فايل كه قبلاً كپي شده است.

آشنايي با ويرايشگر متن emacs
نرم‌افزار ويرايشگر متن emacs يكي از رقباي اصلي vi محسوب مي‌گردد. اين نرم‌افزار را كاملاً مي‌توان بنا به سليقه ي خود شخصي سازي نموده و از قابليت‌هاي بسياري برخوردار است (از جمله قابليت‌هاي منحصر به فرد اين نرم‌افزار به غير از ويرايش متن، مي‌توان به ديباگ كردن سورس كد و غيره اشاره كرد.) اين نرم‌افزار ابتدا براي به كار گرفته شدن در ترمينال طراحي شد اما بنا به دلايلي، خيلي زود نسخه ي گرافيكي آن هم در اختيار كاربران قرار گرفت.

براي باز كردن يك فايل -مثلا فايلي تحت عنوان myFile- در نرم‌افزار emacs، در كامند لاين لينوكس دستور emacs myFile را وارد مي‌كنيم؛ پنجره ي نرم‌افزار به صورت زير باز مي‌گردد:

تصوير

جهت يافتن راهنماي استفاده از نرم‌افزار ايمكس، كليدهاي Ctrl + h را فشرده سپس حرف t كه مخفف Tutorial به معني «آموزش» است را وارد نماييد؛ خواهيد ديد كه راهنماي استفاده از نرم‌افزار در اختيار شما قرار خواهد گرفت. جدول زير حاوي برخي از پركاربردترين كليدهاي نرم‌افزار emacs است:

كليد كاربرد
Arrow Keys به منظور تغيير محل نشانگر به چپ، راست،‌ بالا و پايين
Ctrl + x + s ذخيره كردن تغييرات اعمال شده روي فايل
Ctrl + n يك خط به پايين آمدن
Ctrl + p يك خط به بالا رفتن
Ctrl + f يك كاراكتر به سمت جلو -راست- رفتن
Ctrl + b يك كاراكتر به سمت عقب -چپ- رفتن
Ctrl + a رفتن به ابتداي خط
Ctrl + e رفتن به انتهاي خط
Ctrl + s جستجوي عبارت مد نظر از جايي كه Cursor قرار دارد رو به جلو
Ctrl + r جستجوي عبارت مد نظر از جايي كه Cursor قرار دارد رو به عقب
Ctrl + o اضافه كردن يك خط خالي
Ctrl + d حذف يك كاراكتر در جايي كه Cursor قرار دارد.
Ctrl + k حذف ادامه ي خط از جايي كه Cursor قرار دارد.
ـ + Ctrl Undo كردن آخرين تغييرات
Ctrl + w Cut متن از جايي كه Cursor قرار دارد تا انتهاي فايل
Ctrl + y Paste كردن متن Cut شده در جايي كه Cursor قرار دارد.

 

ادامهـ مطلبـ
| ۱۱ تير ۱۳۹۶ | ۰۱:۴۴:۰۴ | computerhoteles
،

نمايي كلي از ويرايشگرهاي متن در لينوكس

وقتي ما با كامپيوتر كار مي‌كنيم، خواه ناخواه مجبور به ساخت فايل و يا ويرايش فايل‌هاي مختلف به صورت دستي مي‌شويم؛ به طور مثال، ويرايش يك فايل To-do-list براي نوشتن كارهاي روزانه، ويرايش يك فايل Configuration (كانفيگوريشن يا پيكربندي) و حتي كدنويسي.

اگر قبلاً با سيستم عامل ويندوز كار كرده باشيم، بدون شك با نرم افزاري همچون Microsoft Offie Word كار كرده ايم. اين دست نرم‌افزارها بسيار كاربردي هستند اما از آن‌ها تحت هيچ عنوان نمي‌توان براي ساخت و يا ويرايش فايل‌هاي باينري، سورس كد برنامه و غيره استفاده نمود چرا كه اين نرم‌افزارها اقدام به اضافه نمودن ديتاهايي كه براي فرمت كردن محتواي فايل مورد نياز اند كرده كه معمولاً اين ديتاها غير قابل روئيت هستند؛ لذا اگر يك فايل پيكربندي حساس را با نرم افزارهايي از اين دست ويرايش كنيم، هنگام اجراي فايل مد نظر توسط سيستم حتماً با مشكل مواجه خواهيم شد. با اين تفاسير، استفاده از ويرايشگر متن در لينوكس براي ويرايش فايل‌هاي حساس از اهميت بسزايي برخوردار است.

بسياري از توزيع‌هاي لينوكسي كه به بازار عرضه شده‌اند حاوي يكسري نرم افزارهاي ويرايش متن به صورت پيش‌فرض هستند كه عمده ترين آن‌ها عبارتند از:
- nano
- gedit
- vi
- emacs

از ميان گزينه هاي بالا، نرم‌افزارهاي nano و gedit بسيار ساده هستند اما در عين حال براي هر نوع كاري مي‌توان آن‌ها را مورد استفاده قرار داد. نرم‌افزارهاي vi و emacs در بيشتر مواقع توسط كاربران حرفه يي لينوكس مورد استفاده قرار مي‌گيرند.


نحوه ي ساخت فايل جديد در لينوكس

 با استفاده از دستور touch مي‌توان اقدام به ساخت يك فايل جديد نمود. روش‌هاي ديگري هم براي ايجاد فايل و قرار دادن محتوايي دلخواه داخل آن وجود دارد كه در ادامه آن‌ها را مورد بررسي قرار خواهيم داد:

$ echo line one > myfile
$ echo line two >> myfile
$ echo line three >> myfile

دستور فوق، يك فايل جديد تحت عنوان myFile ايجاد كرده و در خط اول فايل عبارت line one، در خط دوم عبارت line two و در خط سوم هم عبارت line three را ذخيره مي‌سازد.
 نكته
علامت < اين امكان را در اختيار كاربر قرار مي‌دهد تا از طريق كامند لاين، چيزي را داخل فايلي ذخيره سازد؛ علامت << هم اين امكان را در اختيار كاربر قرار مي‌دهد تا محتواي جديدي را به همان فايل اصطلاحاً Append (اپند يا ضميمه) كرد.

روش ديگري هم وجود دارد كه از آن طريق مي‌توان اقدام به ساخت يك فايل جديد نموده و محتواي دلخواهي داخل آن نوشت:

$ cat << EOF > myfile
> line one
> line two
> line three
> EOF
$

 هشدار
توجه داشته باشيم كه دستور EOF به حروف بزرگ و كوچك حساس است؛ لذا تمامي حروف اين دستور مي بايست به صورت بزرگ نوشته شوند.

با دستور cat به شكل ديگري هم مي توان اقدام به ساخت يك فايل جديد كرد:

$ cat > myfile

پس از وارد كردن دستور فوق و اينتر كردن، مي توانيم شروع به تايپ كردن محتويات مد نظر خود كرده و زماني كه درج محتويات به پايان رسيد، مي بايست كليدهاي Ctrl + d را بفشاريم. خروجي هر دو روش فوق فايلي تحت عنوان myFile با محتويات زير مي باشد:

line one
line two
line three

ادامهـ مطلبـ
| ۱۱ تير ۱۳۹۶ | ۰۱:۴۱:۳۶ | computerhoteles
،

نگاهي دقيق‌تر به اكانت هاي كاربري در لينوكس

كرنل لينوكس اين امكان را به كاربراني كه هويت آن‌ها تصديق شده باشد مي‌دهد تا بتوانند به فايل‌ها و دايركتوري هايي كه دسترسي به آن‌ها براي آن كاربر مد نظر باز گذاشته شده است دست يابند. در لينوكس، هويت هر كاربر با يك شناسه ي كاربري كه تحت عنوان uid (بر گرفته از User ID به معني شناسه ي كاربري) شناخته مي‌شود مشخص مي‌گردد؛ در عين حال، ديتابيسي در سيستم عامل گنو/لينوكس وجود دارد كه Username (يوزرنيم يا نام كاربري) هر كاربر به همراه uid وي در آن به ثبت مي‌رسند.

زماني كه در لينوكس يك كاربر جديد ايجاد مي‌كنيم، اطلاعات اين كاربر جديد به اين ديتابيس افزوده شده و يك دايركتوري home اختصاصي براي اين كاربر جديد ايجاد مي‌گردد.
در فايلي تحت عنوان passwd كه در مسير etc/passwd/ قرار دارد، اطلاعات قرار گرفته در جدول زير براي هر كاربر جديدي كه ايجاد شود ذخيره مي‌شود:
نام فيلد     جزئيات     ساير توضيحات
Username     نام كاربري كاربر براي لاگين كردن به سيستم     مي بايست بين ۱ الي ۳۲ كاراكتر طول داشته باشد
Password     رمزعبور كاربر كه با حرف x نمايش داده مي شود كه رمزگذاري شده است.     رمزعبور زماني كه در لينوكس تايپ مي شود هيج گاه نمايش داده نمي شود تا اطلاعات محرمانه ي كاربر لو نروند.
User ID (UID)     هر كاربري در لينوكس داراي يك شناسه ي منحصر به فرد است.     شناسه ي ۰ براي كاربر روت در نظر گرفته شده است. كاربران معمولي از شناسه هاي ۱۰۰۰ به بالا برخوردارند به جز توزيع RHEL كه از عدد ۵۰۰ شروع مي شود.
Group ID (GID)     شناسه ي گروه كاربري     اين شناسه در مسير /etc/group ذخيره مي گردد.
User Info     اين فيلد اختياري است و اين امكان را به ما مي دهد تا اطلاعات بيشتري از كاربر همچون نام اش ذخيره سازيم.      
Home Directory     مسير قرار گيري دايركتوري هوم كاربر     براي مثال /home/sokanacademy
Shell     مسير قرار گيري Shell پيش فرض كاربر     براي مثال /bin/bash

اگر بخواهيم فيلدهاي فوق الذكر را در كنار هم داشته باشيم، مي توانيم نمونه ي يوزر روت زير را در نظر بگيريم:

root:x:0:0:root:/root:/bin/bash

انواع اكانت هاي كاربري در لينوكس
به صورت پيش‌فرض، لينوكس داراي ۴ نوع اكانت كاربري به شرح زير است:
- روت
- سيستم
- نرمال
- شبكه

به عنوان يك راه‌كار امنيتي، توصيه مي‌شود كه تا حد ممكن پرميشن هاي محدودي به اكانت هاي كاربري اختصاص دهيد و همواره مراقب باشيد تا اكانت هاي غير فعال را حذف نماييد.
 نكته
براي آن كه متوجه شويم آخرين باري كه يك كاربر در سيستم لاگين كرده چه زماني بوده، مي‌توانيم از دستور last استفاده نماييم.

به طور كلي، root اكانتي در لينوكس است كه داراي بيشترين سطح دسترسي ها و پرميشن ها است؛ با استفاده از اكانت روت مي‌توان به مديريت كامل سيستم پرداخت از آن جمله مي‌توان به حذف/اضافه نمودن اكانت هاي جديد، تغيير پسورد، نصب نرم‌افزار، تغيير فايل‌هاي سيستمي، ريبوت سرويس هاي سيستمي و غيره پرداخت.

زماني كه ما با اكانت root در سيستم لاگين مي كنيم، در كامند لاين علامت # نمايش داده مي‌شود كه اين علامت حاكي از روت بودن سيستم است:

root@sokanacademy-inspiron-1545:/#

 هشدار
زماني كه با اكانت روت وارد سيستم مي شويم، مي بايست خيلي مراقب باشيم چرا كه اگر دستوري را به اشتباه اجرا كنيم، شايد امكان جبران خرابي ها به بار آمده ديگر وجود نداشته باشد!

مقايسه ي دستورات sudo و su
در لينوكس اين امكان براي كاربران عادي كه روت نيستند فراهم شده تا در صورت نياز، بتوانند به صورت موقت از پرميشن هاي روت برخوردار شده و كارهايي كه نياز به سطح دسترسي روت دارند را عملي سازند. براي اين كار، ۲ دستور مختلف وجود دارد كه عبارتند از sudo و su كه تفاوت‌هاي اين ۲ دستور در جدول زير ارائه شده است:
sudo     su
زماني كه با استفاده از اين دستور قصد داريم پرميشن هاي روت را به كاربري بدهيم، نياز به وارد كردن پسورد كاربر داريم نه پسورد روت     زماني كه با استفاده از اين دستور قصد داريم پرميشن هاي روت را به كاربري بدهيم، مي بايست پسورد روت را وارد نماييم. دادن پسورد روت به كاربران نرمال هرگز توصيه نمي شود.
اين دستور از قابليت هاي بيشتري برخوردار بوده و به نوعي ايمن تر است     زماني كه كاربري با استفاده از دستور su به پرميشن روت دسترسي پيدا كند، اين كاربر امكان انجام هر كاري را خواهد داشت.
اين دستور قابليت هاي زيادي دارا است.     اين دستور از قابليت هاي اندكي برخوردار است.

قابليت‌هاي دستور sudo
دستور sudo اين امكان را در اختيار ما قرار مي‌دهد تا بتوان رفتار كاربراني كه از اين دستور استفاده نموده اند را رصد كرد؛ به عبارت ديگر، اگر كاربري با استفاده از دستور sudo اقدام به گرفتن پرميشن هاي روت كند اما پسورد وارد شده توسط وي اشتباه باشد، پيغامي همچون چيزي كه در ادامه مشاهده مي‌كنيد در فايل لاگ هاي سيستمي ذخيره مي‌گردد:

authentication failure; logname=op uid=0 euid=0 tty=/dev/pts/6 ruser=op rhost= user=op
conversation failed
auth could not identify password for [op]
op : 1 incorrect password attempt ;
TTY=pts/6 ; PWD=/var/log ; USER=root ; COMMAND=/bin/bash


نگاهي به مسئله ي امنيت در لينوكس

سيستم عامل گنو/لينوكس نسبت به ساير سيستم عامل ها ايمن تر است چرا كه در اين سيستم عامل هر Process (پراسس يا فرايند) از ساير فرايندها مجزا است. به عبارت ديگر، در لينوكس يك فرايند نمي‌تواند به منابع ساير فرايندها دسترسي پيدا كند. از همين روي است كه ويروس ها و اكسپلويت هاي امنيتي به سختي خواهند توانست در اين سيستم عامل به منابع سيستم دسترسي پيدا كنند.

براي ايمن سازي لينوكس، مكانيسم هاي امنيتي متنوعي به كار گرفته شده است كه عبارتند از:

Control Groups: اين قابليت به ادمين هاي سيستم اين امكان را مي‌دهد تا فرايندها و منابع مختص به آن‌ها را در قالب cgroup هاي مختلف گروه بندي كنند.

Linux Containers: كانتينرهاي لينوكس (LXC) اين امكان را فراهم مي‌سازند تا چندين سيستم لينوكسي مجزا از يكديگر را بر اساس cgroup ها روي يك سيستم اجرا كنند.

Virtualization: در لينوكس با سخت‌افزار سيستم به گونه يي رفتار مي‌شود كه نه تنها فرايندها مجزا از يكديگر مي‌شوند، بلكه چندين سيستم را نيز مي‌توان از طريق «مجازي سازي» به صورت هم‌زمان اما مجزا از يكديگر از طريق ماشين‌هاي مجازي روي يك سيستم اجرا كرد.

دسترسي به ديوايس هاي سخت افزاري
در لينوكس همان‌گونه كه كاربران براي دسترسي به فايل‌ها و دايركتوري هاي مختلف نياز به پرميشن هستند، براي دستيابي به ديوايس هاي سخت افزاري نيز چنين پرميشن هايي نياز است.

هر ديوايسي در لينوكس داراي يك فايل اختصاصي است كه تحت عنوان Device Node شناخته مي‌شود كه در مسير dev/ قرار دارند. هر فايل اختصاصي ديوايس ها داراي پرميشن هاي كاربر، گروه كاربري و ساير است. براي مثال، هارد ديسك ها تحت عنوان *dev/sd/ شناخته مي‌شوند.

به روز نگهداري سيستم
زماني كه يك مشكل امنيتي در كرنل لينوكس و يا اپليكيشن هاي توسعه داده شده براي توزيع‌هاي مختلف لينوكسي يافت مي‌شود، خيلي سريع اين مشكلات امنيتي توسط توسعه دهندگان تشخيص داده شده و از طريق اعلانيه ها به اطلاع كاربران لينوكسي مي‌رسد كه مي بايست سيستم خود را آپديت كنند. لذا توصيه مي‌شود تا از طريق مكانيسم هاي آپديت خودكار سيستم عامل، در بازه هاي زماني كوتاه مدت سيستم خود را به روز نگاه داشته تا هدف هكرها قرار نگيرد.

نحوه ي ذخيره سازي پسوردها در لينوكس
در گذشته، پسوردهاي كاربران در مسير etc/passwd/ ذخيره مي‌شد كه اين فايل توسط هر كسي قابل دسترسي بود و همين مسأله منجر شده بود تا پسوردها به سادگي هك شوند. اما در سيستم عامل هاي جديد لينوكسي، پسوردها در قالب يك فرمت رمزنگاري شده در فايل ثانويه يي تحت عنوان etc/shadow/ ذخيره مي‌شوند كه صرفاً با پرميشن روت مي‌توان به اين فايل دسترسي پيدا كرد:

رمزنگاري پسورد
در زمينه ي امنيت سيستم عامل، رمزنگاري پسوردها گامي مهم و مؤثر است؛ بسياري از توزيع‌هاي لينوكسي از الگوريتم رمزنگاري پسوردي تحت عنوان SHA-512 كه توسط آژانس امنيت ملي ايالات متحده ي آمريكا (NSA) براي رمزنگاري پسوردهاي حساس طراحي شده بهره مي‌گيرند و اين در حالي است كه الگوريتم SHA-512 در پروتكل ها و اپليكيشن هايي كه نياز به رمزنگاري داده‌ها دارند به كرات مورد استفاده قرار مي‌گيرد.

به طور مثال، اگر بخواهيم واژه ي test را با استفاده از اين الگوريتم رمزنگاري كنيم، با خروجي زير مواجه خواهيم شد:

ee26b0dd4af7e749aa1a8ee3c10ae9923f618980772e473f8819a5d4940e0db27ac185f8a0e1d5f84f88bc887fd67b143732c304cc5fa9ad8e6f57f50028a8ff

راه كارهاي ايجاد پسوردهاي ايمن
افراد حرفه يي فعال در حوزه ي آي تي از استراتژي هاي متنوعي به منظور ايمن سازي اطلاعات خود بهره مي‌گيرند كه در ادامه با برخي از كاربردي ترين آن‌ها آشنا خواهيم شد:

عمر پسورد: روشي است كه از آن طريق مي‌توان بازه هاي زماني مشخصي را تنظيم كرد تا از آن طريق به كاربر يادآوري شود كه موقع تغيير پسورد است. با اتخاذ چنين رويكردي، حتي اگر پسوردهاي يك سيستم لو روند، صرفاً براي مدت زمان كوتاهي در دسترس خواهند بود. ابزاري كه از آن طريق مي‌توان به مديريت اين كار پرداخت chage نام دارد.

پسوردهاي قوي: راه‌كار ديگري كه مي‌توان براي افزايش امنيت اطلاعات به كار برد، استفاده از پسوردهاي قوي است. ابزاري همچون PAM اين امكان را در اختيار كاربران لينوكس قرار مي‌دهد تا در حين انتخاب پسورد با استفاده از كامند passwd، پسوردهاي ايمن انتخاب نمايند.



ادامهـ مطلبـ
| ۱۱ تير ۱۳۹۶ | ۰۱:۳۹:۵۶ | computerhoteles
،

حذف و اضافه نمودن گروه‌هاي كاربري در لينوكس

لينوكس از «گروه هاي كاربري» براي دسته بندي كاربران استفاده مي‌كند. Groups مجموعه يي از اكانت هاي كاربري هستند كه از Permission (پرميشن يا مجوز) هاي يكساني برخوردارند. مديريت گروه‌هاي كاربري در لينوكس از طريق فايلي كه در مسير etc/group/ قرار دارد صورت مي‌گيرد؛ به عبارت ديگر، گروه‌هاي كاربري در لينوكس به منظور ايجاد دسته يي از كاربران كه داراي نيازهاي يكسان، اهداف يكسان، مجوزهاي يكسان و مسائل امنيتي مشابهي مي‌باشند مورد استفاده قرار مي‌گيرند و به صورت پيش فرض، هر كاربري كه در لينوكس ساخته مي‌شود به يك گروه پيش‌فرض يا اصلي تعلق دارد.

تمامي كاربران سيستم عامل گنو/لينوكس از يك شناسه ي كاربري تحت عنوان uid برخوردارند كه يك عدد صحيح -مثلا ۱۰۰۰- است؛ علاوه بر اين، هر كاربر از يك شناسه ي گروه كاربري هم تحت عنوان gid برخوردار مي‌باشد. با استفاده از دستور groupadd مي‌توان اقدام به ايجاد يك گروه كاربري جديد در لينوكس كرد:

groupadd admins

حال اگر نگاهي به داخل فايل etc/group/ بيندازيم، خواهيم ديد كه در خط آخر گروهي تحت عنوان admins اضافه شده است.
 نكته
همان طور كه پيش از اين گفتيم، براي حذف/اضافه نمودن كاربر يا گروه، نيازمند سطح دسترسي root مي باشيم كه با وارد كردن دستور sudo su سپس وارد كردن پسورد مي توان با اين سطح دسترسي اقدام به وارد كردن كامندها در ترمينال نمود و يا به عنوان راه كاري جايگزين، مي توان در ابتداي كامندهاي groupadd يا useradd از دستور sudo استفاده نموده و هر بار پسورد را وارد نماييم.

در صورتي هم كه بخواهيم گروه مد نظر را حذف نماييم، مي‌توانيم از كامند groupdel استفاده نماييم:

groupdel admins

در صورتي كه مجدد به فايل etc/group/ نگاهي بيندازيم، خواهيم ديد كه ديگر گروهي تحت عنوان admins وجود ندارد. حال سؤالي كه ممكن است پيش بيايد اين است كه چگونه يك كاربر را مي‌توان به گروهي كه ايجاد كرده‌ايم اضافه نماييم؟ در پاسخ به اين سؤال بايستي گفت كه دستور usermod اين كار را به سادگي برايمان انجام خواهد داد. براي روشن تر شدن اين مسئله، ابتدا يك گروه كاربري جديد تحت عنوان developers ايجاد مي‌كنيم:

groupadd developers

سپس با استفاده از دستور زير كاربري جديد تحت عنوان behzadmoradi ايجاد مي‌كنيم:

useradd behzadmoradi

حال با استفاده از دستور زير مي‌توانيم كاربر behzadmoradi را به گروه كاربري developers اختصاص دهيم:

usermod -G developers behzadmoradi

در لينوكس دستوري داريم تحت عنوان groups كه نشانگر گروه‌هاي كاربري است كه يك كاربر به آن‌ها اختصاص دارد. اكنون براي آن كه مطمئن شويم كاربر behzadmoradi به گروه كاربري developers اختصاص داده شده است يا خير، دستور زير را در كامند لاين اجرا مي‌كنيم:

groups behzadmoradi

به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

behzadmoradi : behzadmoradi developers

در صورتي كه بخواهيم كاربر behzadmoradi را از گروه developers حذف كنيم، دستور زيرا را مي بايست وارد ترمينال كنيم:

usermode -G behzadmoradi behzadmoradi

حال اگر دستور groups behzadmoradi را در ترمينال وارد كنيم كه براي نشان دادن گروه‌هايي است كه يك كاربر به آن‌ها تعلق دارد، با خروجي زير مواجه خواهيم شد:

behzadmoradi : behzadmoradi

مي بينيم كه اين كاربر از گروه كاربران developers حذف شده و فقط به گروه كاربري behzadmoradi كه به صورت پيش فرض در حين ساخت اين اكانت جديد ايجاد شده تعلق دارد.

ادامهـ مطلبـ
| ۱۱ تير ۱۳۹۶ | ۰۱:۳۷:۵۰ | computerhoteles
،

حذف و اضافه نمودن اكانت هاي كاربري در لينوكس

در سيستم عامل گنو/لينوكس و ساير سيستم عامل هاي مبتني بري يونيكس، هر فايل به يك يوزر -كاربر- اختصاص دارد كه اصطلاحاً Owner (به معني صاحب) آن فايل محسوب مي‌گردد كه اين يوزر هم به يك گروه كاربري منتسب است كه تمامي اعضاي آن گروه از پرميشن -مجوز- هاي يكساني برخوردارند. دستوراتي كه در جدول زير مشاهده مي‌كنيد، برنامه‌هايي هستند كه امكان مديريت پرميشن فايل‌ها در لينوكس را در اختيار كاربران قرار مي دهند:
دستور     كاربرد
chown     به منظور تغيير مالكيت «كاربر» يك فايل يا دايركتوري مورد استفاده قرار مي‌گيرد.
chgrp     به منظور تغيير مالكيت «گروه» يك فايل يا دايركتوري مورد استفاده قرار مي‌گيرد.
chmod     به منظور تغيير پرميشن هاي اعمال شده روي يك فايل مورد استفاده قرار مي‌گيرد.

به طور كلي، هر فايل در سيستم عامل گنو/لينوكس داراي ۳ نوع پرميشن است: write، read و execute كه به ترتيب با حروف w، r و x شناخته مي‌شوند.  اين پرميشن ها ۳ گروه مالكيت را مديريت مي‌كنند: user كه با حرف u شناخته مي‌شود، group كه با حرف g شناخته مي‌شود و others كه با حرف o شناخته مي‌شود (اصطلاحاً به هر كسي كه جزو userها و gourpها نباشد، others گفته مي‌شود.) در نتيجه، پرميشن ها و مالكيت‌ها را مي‌توان در قالب جدول زير خلاصه سازي نمود:
rwx     :rwx     :rwx
o     :g     :u

لازم به ذكر است كه اين نوع مديريت پرميشن ها كار نسبتاً دشواري است چرا كه حفظ كردن پرميشن ها به اين شكل در معرض خطاي بسياري قرار دارد. لذا خالق لينوكس با الگوريتم بسيار ساده يي كه به صورت عددي است، اين امكان را در اختيار كاربران قرار داده تا به مديريت پرميشن ها بپردازند:
- عدد ۴ در صورتي كه پرميشن read مد نظر باشد،
- عدد ۲ در صورتي كه پرميشن write مد نظر باشد و
- عدد ۱ در صورتي كه پرميشن execute مد نظر كاربر باشد.

لذا عدد جبري ۷ حاكي از آن است كه يك كاربر و گروه كاربري مي‌تواند پرميشن هاي write، read و execute را داشته باشد، عدد ۶ صرفاً مجوزهاي read و write را صادر مي‌كند و عدد ۵ هم مجوزهاي read و execute. با اين تفاسير، با استفاده از دستور chmod مي‌توان پرميشن هاي يك فايل را به سادگي دستخوش تغيير ساخت. براي روشن تر شدن كاربر دستور chmod، ابتدا يك فايل تحت عنوان temp روي دسكتاپ مي سازيم:

sokanacademy@sokanacademy-inspiron-1545:~/Desktop$ touch temp

حال با استفاده از دستور زير، پرميشن هاي اين فايل را چك مي كنيم:

sokanacademy@sokanacademy-inspiron-1545:~/Desktop$ ls -l temp

به عنوان خروجي دستور فوق، داريم:

-rw-rw-r-- 1 sokanacademy sokanacademy 0 Aug 31 12:13 temp

در تفسير خروجي فوق،‌ بايستي بگوييم كه كاربري كه اين فايل را ساخته و گروهي كه اين كاربر به آن تعلق دارد از پرميشن هاي read و write برخوردارند اما Others يا اصطلاحا «الباقي دنيا» صرفا از پرميشن read برخوردارند. حال با استفاده از دستور زير، قصد داريم پرميشن هاي اين فايل را تغيير دهيم:

sokanacademy@sokanacademy-inspiron-1545:~/Desktop$ chmod 777 temp

به عنوان خروجي دستور فوق داريم:

-rwxrwxrwx 1 sokanacademy sokanacademy 0 Aug 31 12:13 temp

با اعمال كامند chmod 777 temp، دستور داديم تا هر سه پرميشن write، read و execute به group، user و others داده شود لذا مي بينيم كه پرميشن rwx سه بار پشت سر هم تكرار شده است. از اين پس، هر سه مالك مي توانند هم به خواندن فايل، هم نوشتن روي آن و هم اجراي فايل بپردازند.

ادامهـ مطلبـ
| ۱۱ تير ۱۳۹۶ | ۰۱:۳۶:۵۰ | computerhoteles
،

كار با فايل ها و دايركتوري ها در لينوكس

هر كاربري كه در سيستم عامل لينوكس داراي يك اكانت باشد، داراي يك دايركتوري home است كه معمولاً در مسير home/ و تحت عنوان نام كاربري كاربر ساخته شده است (مثلاً اگر اكانتي به نام سكان آكادمي داشته باشيم، مسير دايركتوري هوم اين اكانت عبارت است از home/sokanacademy/ و به طور معمول فايل‌هايي كه كاربر ذخيره مي‌كند در ساختاري درختي ذخيره مي‌شوند كه شروع اين ساختار از همين دايركتوري فوق الذكر است.)

توجه داشته باشيم كه به محض ساخت يك اكانت جديد در لينوكس، علاوه بر ساخته شدن يك دايركتوري به نام كاربر جديد در دايركتوري هوم، يكسري دايركتوري هاي پيش‌فرض نيز برايش ساخته مي‌شوند كه از آن جمله مي‌توان به دايركتوري هاي Documents (براي ذخيره سازي اسناد)، Desktop (براي ذخيره سازي فايل‌ها روي دسكتاپ) و Downloads (محلي براي ذخيره سازي فايل‌هاي دانلودي) اشاره كرد:

كار با فايل ها و دايركتوري ها در لينوكس

براي دستيابي به دايركتوري هوم در سيستم عامل اوبونتو، همان‌طور كه در تصوير فوق مشخص است، از پنل عمودي سمت چپ دسكتاپ روي دكمه ي Files كليك كرده و پنجره يي مشاهده خواهيد كرد كه دربرگيرنده ي دايركتوري هاي زيرشاخه ي هوم است كه پيش از اين در مورد آن‌ها صحبت كرديم (Files نام برنامه ي فايل منجر محيط دسكتاپ گنوم است كه پيش از اين نامش Nautilus بوده است.)

براي سرچ كردن فايل/دايركتوري در اين پنجره، مي‌توانيد روي آيكان «ذره بين» قرار گرفته در قسمت راست/بالاي اين پنجره كليك كرده و نام مد نظر خود را وارد نماييد (به عنوان راه‌كاري جايگزين، مي‌توان از كليدهاي تركيبي Ctrl + F نيز استفاده نمود.)

كار با فايل ها و دايركتوري ها در لينوكس

براي اعمال فيلتر روي قابليت سرچ فايل منجر اوبونتو، همان‌طور كه در تصوير فوق مشخص است مي‌توانيد روي دكمه ي + كليك كرده و فيلتر مد نظر خود را اعمال كنيد (به طور مثال، براي اعمال كردن فيلتري براي يافتن فايل‌هاي پي دي اف، تنظيمات مشابه تصوير فوق را اعمال كنيد.)

يكي از فيچرهاي كليدي پنجره ي Files اين است كه مي‌توان نمايش فايل‌ها و فولدرهاي Hidden (هيدن يا پنهان) را در آن فعال/غيرفعال نمود. براي اين منظور، از منوي قرار گرفته در بالاي پنجره ي Files روي گزينه ي View كليك كرده سپس تيك گزينه ي Show Hidden Files را بزنيد (به عنوان راه‌كاري جايگزين، مي‌توان از دكمه هاي تركيبي Ctrl + H نيز استفاده نمود.)
 به خاطر داشته باشيد
در لينوكس، فايل ها/فولدرهاي Hidden با يك Dot (دات يا نقطه) شروع مي شود. به طور مثال، فولدر فونت‌ها در دايركتوري هوم به صورت پيش‌فرض پنهان است و نام آن به صورت fonts. است.

ويرايش فايل
در محيط دسكتاپ گنوم ويرايش كردن فايل‌هاي متني كار نسبتاً ساده يي است؛ كافي است ۲ بار روي فايل متني مد نظر خود كليك كرده تا فايل در اپليكيشن پيش‌فرض ويرايش فايل‌هاي متني -كه معمولاً gedit است- باز شود.

حرف g در gedit برگرفته از واژه ي General (جنرال يا عمومي) است كه حاكي از آن است كه اين نرم‌افزار براي كليه ي كارهاي ويرايشي از نت برداري گرفته تا كدنويسي مناسب است. عليرغم رابط كاربري ساده ي اين نرم افزار، قابليت‌هايي همچون چك كردن املاء كلمات، هايلايت كردن سورس كد و غيره اين نرم‌افزار را به ابزاري بسيار كاربردي هم براي كاربران مبتدي و هم براي حرفه ها مبدل ساخته است.

پاك كردن فايل
براي پاك كردن يك فايل يا فولدر در لينوكس، صرفاً نياز است تا فايل/فولدر مد نظر را انتخاب نموده دكمه ي Delete قرار گرفته روي كيبورد را فشار دهيد و يا كليك راست نموده و گزينه ي Move to Trash را انتخاب نماييد.
 هشدار
توجه داشته باشيد كه در سيستم عامل اوبونتو زماني كه قصد داريد فايل/فولدري را حذف نماييد، تاييده ي حذف از شما گرفته نمي‌شود و بلافاصله آيتم مد نظر به فولدر Trash انتقال مي يابد.

به منظور حذف هميشه يك فايل/فولدر در اوبونتو، وارد فولدر Trash شده و گزينه ي Empty را انتخاب كنيد (به عنوان راه‌كاري جايگزين، مي‌توان در حين حذف يك آيتم، دكمه ي Shift را پايين نگاه داشته سپس دكمه ي Delete را بفشاريم كه در اين صورت ابتدا يك تاييده از ما گرفته مي شود، سپس آيتم مد نظر براي هميشه پاك مي گردد.)
 هشدار
هرگز و تحت هيچ عنوان پوشه ي اكانت خود -مثلا فولدر sokanacademy در مثال ابتداي آموزش- در فولدر هوم را پاك نكنيد چرا كه تمامي فايل‌هاي تنظيمات محيط دسكتاپ گنوم در اين پوشه قرار دارند و در صورت پاك كردن اين فولدر، سيستم عامل شما در حين اجرا با مشكل مواجه خواهد شد.


انجام تنظيمات لينوكس از طريق رابط گرافيكي كاربري

با توجه به اين كه شركت هاي توسعه دهنده ي توزيع هاي مختلفي لينوكسي همواره اين دغدغه را دارند تا با تسهيل فرايندهاي استفاده از توزيع شان، كاربران بيشتري را به سمت خود بكشند و سهم بازار بيشتري را به خود اختصاص دهند، اين امكان در بسياري از توزيع هاي لينوكسي فراهم شده تا از طريق رابط گرافيكي كاربري بتوان بسياري از تنظيمات اصلي سيستم عامل را انجام داد كه در اين آموزش برخي از اصلي ترين آن ها را مورد توزيع Ubuntu بررسي قرار خواهيم داد.

پس از آشنايي با رابط گرافيكي لينوكس، حال نوبت به آشنايي با روشن هاي اعمال تغييرات در Configuration يا «تنظيمات» اين سيستم عامل از طريق رابط گرافيكي مي‌رسد كه از جمله ي اين تنظيمات مي‌توان به تنظيم صفحه نمايش، تاريخ، زمان، تنظيمات شبكه و غيره اشاره كرد. علاوه بر اين، در آموزش بعد خواهيم گرفت كه به چه شكل از طريق رابط گرافيكي كاربري مي‌توان اقدام به نصب نرم افزارهاي جديد كرد.

تغيير تم بك گراند

انجام تنظيمات لينوكس از طريق رابط گرافيكي كاربري

به منظور تغيير تصوير پيش‌ فرض انتخاب شده براي بك گراند سيستم عامل اوبونتو، ابتدا روي آيكان پاور كليك كرده سپس گزينه ي System Settings را انتخاب نماييد. با انتخاب گزينه ي Appearance، مي‌توانيد كليه ي تنظيمات مرتبط با ظاهر محيط دسكتاپ خود را تغيير دهيد كه از آن جمله مي‌توان به رنگ/تصوير بك گراند، تم دسكتاپ، اندازه ي آيكان ها و غيره اشاره كرد (به عنوان راه‌كاري جايگزين، مي‌توانيد در هر جايي روي دسكتاپ كليك راست نموده سپس گزينه ي Change Desktop Background را انتخاب نماييد.)

تنظيمات صفحه نمايش

انجام تنظيمات لينوكس از طريق رابط گرافيكي كاربري

پنل System Settings اين امكان را به كاربران لينوكسي مي‌دهد تا بسياري از تنظيمات اوليه ي سيستم و تنظيمات مرتبط با دسكتاپ را انجام دهند كه از آن جمله مي توان به تنظيمات مربوط به صفحه ي نمايش اشاره كرد. بخش Displays در پنل System Settings اين امكان را به ما مي‌دهد تا تنظيمام مربوط به صفحه ي نمايش همچون رزولوشن و … را انجام دهيم (البته توجه داشته باشيم كه معمولاً سيستم به صورت خودكار بهترين رزولوشن را بسته به نوع مانيتور انتخاب مي‌كند گرچه گاهي اوقات در محاسبات خود در اين رابطه نيز دچار اشتباه مي‌شود و رزولوشني اشتباه را انتخاب مي كند!)

تنظيمات تاريخ و زمان
لينوكس همواره از Coordinated Universal Time يا به اختصار UTC براي محاسبه ي زمان فعلي سيستم استفاده مي كند. براي تغيير تنظيمات مربوط به تاريخ و زمان، از پنل System Settings روز گزينه ي Time & Date كليك كرده و تنظيمات مد نظر خود را اعمال نماييد.
 نكته
UTC مشابه Greenwich Mean Time يا به اختصار GMT است اما به مراتب دقيق‌تر از آن است.

آشنايي با NTP
NTP مخفف واژگان Network Time Protocol است كه به منزله ي قابل اعتمادترين و معروف ترين پروتكل براي ست كردن تايم لوكال سيستم از طريق سرورهاي اينترنتي است. بسياري از توزيع‌هاي لينوكسي حاوي تنظيمات اوليه يي از NTP هستند كه به صورت پيش‌فرض روي سرورهاي خاصي تنظيم شده‌اند و نياز به اعمال تغييري روي آن‌ها نيست اما به هر حال اگر نيازي به شخصي سازي اين تنظيمات داشتيد، مي‌توانيد به مسير etc/ntp.conf/ رفته و اين فايل را تغيير دهيد كه محتوايي مشابه آنچه در ادامه مشاهده خواهيد كرد دارا است:

# /etc/ntp.conf, configuration for ntpd; see ntp.conf(5) for help

driftfile /var/lib/ntp/ntp.drift

# Enable this if you want statistics to be logged.
#statsdir /var/log/ntpstats/

statistics loopstats peerstats clockstats
filegen loopstats file loopstats type day enable
filegen peerstats file peerstats type day enable
filegen clockstats file clockstats type day enable

# Specify one or more NTP servers.

# Use servers from the NTP Pool Project. Approved by Ubuntu Technical Board
# on 2011-02-08 (LP: 🌱04525). See http://www.pool.ntp.org/join.html for
# more information.
pool 0.ubuntu.pool.ntp.org iburst
pool 1.ubuntu.pool.ntp.org iburst
pool 2.ubuntu.pool.ntp.org iburst
pool 3.ubuntu.pool.ntp.org iburst

# Use Ubuntu's ntp server as a fallback.
pool ntp.ubuntu.com

# Access control configuration; see /usr/share/doc/ntp-doc/html/accopt.html for
# details.  The web page
# might also be helpful.
#
# Note that "restrict" applies to both servers and clients, so a configuration
# that might be intended to block requests from certain clients could also end
# up blocking replies from your own upstream servers.

# By default, exchange time with everybody, but don't allow configuration.
restrict -4 default kod notrap nomodify nopeer noquery limited
restrict -6 default kod notrap nomodify nopeer noquery limited

# Local users may interrogate the ntp server more closely.
restrict 127.0.0.1
restrict ::1

# Needed for adding pool entries
restrict source notrap nomodify noquery

# Clients from this (example!) subnet have unlimited access, but only if
# cryptographically authenticated.
#restrict 192.168.123.0 mask 255.255.255.0 notrust


# If you want to provide time to your local subnet, change the next line.
# (Again, the address is an example only.)
#broadcast 192.168.123.255

# If you want to listen to time broadcasts on your local subnet, de-comment the
# next lines.  Please do this only if you trust everybody on the network!
#disable auth
#broadcastclient

#Changes recquired to use pps synchonisation as explained in documentation:
#http://www.ntp.org/ntpfaq/NTP-s-config-adv.htm#AEN3918

#server 127.127.8.1 mode 135 prefer    # Meinberg GPS167 with PPS
#fudge 127.127.8.1 time1 0.0042        # relative to PPS for my hardware

#server 127.127.22.1                   # ATOM(PPS)
#fudge 127.127.22.1 flag3 1            # enable PPS API

تنظيمات شبكه در لينوكس
تمامي توزيع‌هاي لينوكسي حاوي فايل‌هاي مرتبط با تنظيمات شبكه هستند اما بسته به نوع توزيع، نام اين فايل‌ها و محل قرارگيري آن‌ها متغير است (توجه داشته باشيم كه ويرايش دستي اين‌گونه فايل‌ها مستلزم داشتن دانش فني زياد و تجربه است.)

قابليت Network Manager به منظور تسهيل كردن فرايند تغيير در تنظيمات شبكه به اكثر توزيع‌هاي لينوكسي اضافه شده است. اين ابزار تمامي شبكه‌هاي در دسترس -خواه كابلي و خواه وايرلس- را ليست كرده و اين امكان را در اختيار كاربر قرار مي‌دهد تا از ميان آن‌ها يكي را انتخاب نموده، جهت اتصال به شبكه پسورد وارد سازد، اين نام مجاز نمي باشد ست كند و بسياري كارهاي ديگر.

كانكشن هاي كابلي و وايرلس
به طور معمول، كانكشن هاي كابلي (از طريق كابل LAN) نياز به تنظيمات خيلي زيادي ندارند بلكه سخت افزارهاي مورد نياز به صورت خودكار شناسايي شده سپس ابزار Network Manager تنظيمات مورد نياز شبكه را در نظر مي گيرد. اما در مورد شبكه‌هاي وايرلس بايستي اين نكته را مد نظر داشت كه اين شبكه‌هاي به صورت پيش‌فرض تنظيم نشده‌اند و بسته به نياز خود، مي‌توانيم به شبكه‌هاي وايرلس موجود نيز كانكت شده و اقدام به استفاده از آن‌ها نماييم.

علاوه بر اين، در صورتي كه سخت‌افزار سيستم اين امكان را به ما دهد، قادر خواهيم بود تا آدرس MAC را نيز از طريق ابزار Network Manager تغيير دهيم (MAC مخفف واژگان Media Access Control است و عبارت است از يك عدد هگزادسيمال منحصر به فرد كه براي شناسايي كارت شبكه ي سيستم مورد استفاده قرار مي گيرد.)

كانفيگ كردن كانكشن هاي وايرلس در سيستم عامل اوبونتو
براي اين منظور، صرفاً كافي است تا از نوار تنظيمات اصلي دسكتاپ كه در گوشه ي بالا سمت راست قرار گرفته است، روي آيكان مرتبط با شبكه كليك كرده و ليستي از تمامي شبكه‌هاي وايرلس را مشاهده خواهيم كرد. با كليك روي نام شبكه ي وايرلس مد نظر، مي‌توانيم پسورد شبكه را وارد كرده و به سادگي به شبكه متصل شويم.

 

ادامهـ مطلبـ
| ۱۱ تير ۱۳۹۶ | ۰۱:۲۱:۲۳ | computerhoteles
،

آخرین مطالب ارسالی

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان